سرمایهگذاری مستقیم (Direct Investment) یکی از مهمترین روشهای سرمایهگذاری است که در آن یک فرد، شرکت یا دولت بهصورت مستقیم در یک کسبوکار یا دارایی خاص سرمایهگذاری میکند. این نوع سرمایهگذاری معمولاً با مالکیت و کنترل
بر کسبوکار همراه است و میتواند به دو شکل سرمایهگذاری مستقیم داخلی (Domestic Direct Investment - DDI) و سرمایهگذاری مستقیم خارجی (Foreign Direct Investment - FDI) انجام شود.
سرمایهگذاریای است که در داخل مرزهای یک کشور انجام میشود. در این نوع سرمایهگذاری، شرکتها یا افراد سرمایه خود را در صنایع داخلی، مانند تولید، خدمات یا فناوری، به کار میگیرند.
در این حالت، سرمایهگذار یک کشور در یک کشور دیگر اقدام به سرمایهگذاری میکند. این نوع سرمایهگذاری میتواند شامل خرید سهام، ایجاد شرکتهای تابعه، یا مشارکت در پروژههای زیربنایی و صنعتی باشد.
کنترل بیشتر: سرمایهگذاران مستقیم معمولاً مالکیت و کنترل بیشتری بر سرمایهگذاری خود دارند.
کاهش ریسک نوسانات بازار مالی: برخلاف سرمایهگذاریهای غیرمستقیم مانند خرید سهام، این روش سرمایهگذاری تحت تأثیر نوسانات روزانه بازارهای مالی قرار نمیگیرد.
افزایش بهرهوری و توسعه اقتصادی: سرمایهگذاری مستقیم به رشد اقتصادی، ایجاد اشتغال و توسعه فناوری در کشورها کمک میکند.
دسترسی به بازارهای جدید: بهویژه در مورد سرمایهگذاری مستقیم خارجی، شرکتها میتوانند بازارهای جدیدی را کشف کرده و سهم خود را در تجارت جهانی افزایش دهند.
نیاز به سرمایه زیاد: این نوع سرمایهگذاری معمولاً به منابع مالی قابلتوجهی نیاز دارد.
ریسکهای سیاسی و قانونی: در مورد سرمایهگذاری خارجی، قوانین و مقررات کشور میزبان میتواند بر روند سرمایهگذاری تأثیر بگذارد.
مدیریت پیچیدهتر: کنترل و مدیریت کسبوکار در یک کشور دیگر ممکن است دشوار باشد.
سرمایهگذاری مستقیم یکی از بهترین راهها برای رشد اقتصادی و توسعه کسبوکار است. در حالی که این روش نیاز به تعهد مالی و مدیریتی دارد، مزایای آن مانند کنترل بیشتر و پتانسیل بازدهی بالا، آن را به یک گزینه جذاب برای سرمایهگذاران داخلی و خارجی تبدیل میکند.